هر جامعه ای همواره دوست دارد فرهنگ دینی و ایمان و اعتقادهای خود را پاس بدارد، دوست دارد بزرگان خود را ارج بنهد چرا که به بزرگی شان باور دارد. از شادی شان شاد می شود و در سوگ شان به سوگ می نشیند. بر غم هایشان می بارد و دل به بزرگی و مرحمت شان می سپارد.

ما، جامعه ی کوچک رفاه شرق، امروز به سوگ حضرت سید الشهدا، امام حسین (ع)، نشستیم و مراسم اربعین حسینی را به قدر توان مان گرامی داشتیم. دانش آموزهای مان با همراهی معلم راهنمایشان روزهای بسیاری از جان و دل تلاش کردند تا مراسمی در شاءن امام حسین (ع) برگزار کنند. برگزار کنندگان مراسم، دانش آموزان پایه ی دهم، سالن کتاب خانه ی مدرسه را سیاه پوش و آماده ی برگزاری مراسم کردند. آن ها به زیبایی رسم میزبانی را به جا آورده و در شروع و پایان مراسم از دوستان و معلم های خود پذیرایی کردند. بعد از خواندن سرودی از جان، با اجرای نمایش زیبایی همه ی ما را به حال و احوال اهل بیت (ع) نزدیک و با دلِ ریش شده شان هم دل کردند و آن حزنِ آشنا، آن غمِ ناتمام را به یادمان آوردند تا روح مان از یادآوری یک «حقیقت» روشن شود. حقیقت زلالیِ قیام امام حسین (ع). حقیقت تاریخِ ما.

بعد از اجرای نمایش، به رسم مالوف، کنار هم کتاب دعا به دست گرفتیم و دعای زیارت عاشورا خواندیم، باشد که صدای مان به گوش ائمه ی اطهار برسد و این عزاداری را بر ما قبول کنند.

در آخر مراسم، خانم میرمحمدصادقی، مدیر محترم مدرسه، چند کلمه ای همدلانه و صمیمانه با فرزندان خود سخن گفتند. ایشان برگزاری مراسم عزای اما حسین (ع) را نشان از لطف ائمه (ع) و لیاقت ما دانستند و از دانش آموزان خواستند هر جا و هر زمان از زمین و زمان ناامید شدند به ائمه (ع) توسل کنند و ایمان داشته باشند که امیدشان ناامید نمی شود. ایشان از تجربه ی شخصی خود گفتند و از همه خواستندکه قلب شان را به لطف ائمه (ع) اطمینان بخشند. در آخر، از همکاری و تلاش دانش آموزان تشکر کردند و نظم و یک دلی آن ها را با ارزش و افتخار آمیز دانستند.

مراسم با قرائت دعای فرج امام زمان (ع) پایان یافت.

باشد که مورد قبول درگاه حق قرار بگیرد…

الهی آمین…